Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
तथैव स्वर्गकल्पेषु सभोद्देशेषु कौरव । रमणीयेषु पुण्येषु सहितस्य त्वयानघ
tathaiva svargakalpeṣu sabhoddeśeṣu kaurava | ramaṇīyeṣu puṇyeṣu sahitasya tvayānagha niṣpāpa kurunandana ||
Wika ni Vāyu: “O Kaurava, ang mga pook ng kapulungan na ito—na maihahambing sa langit—ay kaaya-aya at banal. Sa aking pananatili rito na kasama ka, O walang dungis, O walang kasalanang ligaya ng mga Kuru, maraming araw na ang lumipas. Sa buong panahong iyon, hindi ko nasilayan ang aking ama na si Vasudeva, ang magiting na prinsipe ng mga Śūrasena; ni hindi ko nakita ang aking kapatid na si Baladeva at ang iba pang pangunahing lalaki ng angkan ng Vṛṣṇi. Kaya ngayo’y nais kong magtungo sa lungsod ng Dvārakā. O pinakamainam sa mga tao, marapat mong sang-ayunan nang may galak ang mungkahi kong ito tungkol sa paglalakbay.”
वायुदेव उवाच
The verse models dharmic conduct in relationships: even while enjoying an honored stay in a splendid, ‘heaven-like’ place, one should not neglect obligations of kinship and reverence. The speaker frames his departure as a respectful request, reminding that ethical life includes timely return to one’s family and community, expressed with courtesy and gratitude.
Vāyudeva addresses a Kuru prince, praising the purity and delight of the assembly precincts where they have stayed together for many days. He explains that he has been unable to meet his father Vasudeva and his brother Baladeva, as well as other leading Vṛṣṇis, and therefore asks permission/approval to depart for Dvārakā.