Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
ततो वित्त विविध संनिधाय यथोत्साहं कारयित्वा च कोषम् | अनुज्ञातो गुरुणा संनिवृत्य शशास गामखिलां सागरान्ताम्
tato vittaṃ vividhaṃ sannidhāya yathotsāhaṃ kārayitvā ca koṣam | anujñāto guruṇā saṃnivṛtya śaśāsa gām akhilāṃ sāgarāntām ||
Pagkaraan, tinipon ni Marutta ang natitirang kayamanang sari-sari at, ayon sa kanyang buong kakayahan at sigasig, ipinagawa niya ang isang kabang-yaman at doon ito ipinaimbak. Sa pahintulot ng kanyang guro na si Saṃvarta, nagbalik siya sa kabisera at mula noon ay namuno sa buong daigdig na napapaligiran ng karagatan—namumuno nang matuwid, nakaugat sa pagsunod sa guru at sa maayos na pangangasiwa ng yaman.
व्याय उवाच
The verse highlights dharmic governance: wealth should be responsibly organized (placed in a treasury for orderly administration), and political authority is exercised rightly when aligned with discipline and the guru’s sanction—symbolizing legitimacy, restraint, and ethical stewardship.
After a great distribution of wealth, what remains is collected and stored by having a treasury built. Marutta then takes leave of his teacher Saṃvarta, returns to his capital, and rules the whole ocean-bounded earth.