Marutta’s Sacrifice: Indra’s Threat, Saṃvarta’s Mantric Restraint, and Divine Reconciliation (अध्याय १०)
मरुत्त उवाच घोर: शब्द: श्रूयते वै महास्वनो वज्रस्यैष सहितो मारुतेन । आत्मा हि मे प्रव्यथते मुहुर्मुहु- न॑ मे स्वास्थ्यं जायते चाद्य विप्र
Marutta uvāca: ghoraḥ śabdaḥ śrūyate vai mahāsvano vajrasya eṣa sahito mārutena | ātmā hi me pravyathate muhur muhur na me svāsthyaṃ jāyate cādya vipra ||
Sabi ni Marutta: “Isang kakila-kilabot na tunog ang naririnig—isang napakalakas na ugong: iyon ang pagputok ng vajra, kasabay ng hangin. Paulit-ulit na nanginginig ang aking kalooban; ngayong araw, O brāhmaṇa, walang katatagan ni kapayapaan na sumisibol sa akin.”
मरुत्त उवाच
The verse highlights how external upheavals (storm and thunder) can disturb inner steadiness; it implicitly values svāsthya—mental composure—often sought through dharmic counsel and disciplined discernment rather than being ruled by fear.
Marutta addresses a brāhmaṇa, reporting a terrifying storm: the wind and the thunderbolt-like crash are so intense that his heart repeatedly trembles, and he feels no calm—suggesting an ominous atmosphere that calls for interpretation or guidance.