अध्याय ९ — धृतराष्ट्रस्य युधिष्ठिरं प्रति राजनित्युपदेशः
Dhṛtarāṣṭra’s Counsel on Royal Policy to Yudhiṣṭhira
राजर्षीणां पुराणानां भवतां पुण्यकर्मणाम्
rājarṣīṇāṃ purāṇānāṃ bhavatāṃ puṇyakarmaṇām | yajñeṣu mahadbhir dākṣiṇyaiḥ pradātṝṇāṃ dharmātmanām | eṣa dharmātmā rājā yudhiṣṭhiraḥ prācīnakālasya puṇyātmanāṃ rājarṣīṇāṃ kuru-saṃvaraṇādīnāṃ tathā buddhimato rājño bharatasya vṛttam anusarati |
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Ang matuwid na Haring Yudhiṣṭhira—kilala sa pagbibigay ng malalaking handog na dakṣiṇā sa mga yajña—ay sumusunod sa asal at pamantayan ng mga sinaunang mararangal na raja-ṛṣi tulad nina Kuru at Saṃvaraṇa, at gayundin sa matalinong Haring Bharata. Sa ganitong paraan, iniaayon niya ang kanyang paghahari sa matatandang sukatan ng dharma, kung saan ang pagkakawanggawa, pagpipigil-sa-sarili, at huwarang asal ng isang hari ang itinuturing na tunay na panukat ng kabutihang-asal.
वैशम्पायन उवाच
Ideal kingship is measured by dharma expressed through exemplary conduct and generosity—especially the disciplined giving of dakṣiṇā in yajñas—and by consciously emulating the standards set by revered ancestors and royal seers.
Vaiśaṃpāyana characterizes Yudhiṣṭhira’s rule and personal ethic by linking him to a lineage of ancient exemplary rulers (Kuru, Saṃvaraṇa, Bharata), emphasizing that Yudhiṣṭhira models his behavior on their established royal norms.