Shloka 41
धृतराष्ट्रस्य पश्चात्तापः तथा वनप्रस्थानानुज्ञा | Dhṛtarāṣṭra’s Remorse and Request for Forest-Retirement
गोवद्रासभवच्चैव कुर्युर्ये ब्यवहारिण: । 'पाण्डुनन्दन! तुम्हारे राज्यके अंदर रहनेवाले जो कारीगर और शिल्पी तुम्हारा काम करें, तुम्हें उनके भरण-पोषणका प्रबन्ध अवश्य करना चाहिये; जैसे गधों और बैलोंसे काम लेनेवाले लोग उन्हें खानेको देते हैं || ४० इ ।। स्वरन्ध्रं पररन्ध्रं च स्वेषु चैव परेषु च
govadrāsabhavac caiva kuryur ye vyavahāriṇaḥ | pāṇḍunandana! tava rājyāntaravartino ye kārīgarāḥ śilpinaś ca tava kāryaṃ kuryuḥ, teṣāṃ bharaṇa-poṣaṇasya prabandhaṃ tvayāvaśyaṃ kartavyaḥ; yathā gardabhaiḥ balībhiś ca kāryaṃ gṛhṇantaḥ lokās tebhyo bhojanaṃ dadati ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O anak ni Pāṇḍu, sa loob ng iyong kaharian, ang mga artesano at mga manggagawang-kamay na gumagawa para sa iyo ay dapat mong tiyaking may ikabubuhay at may pag-aaruga. Huwag kunin ang paggawa nang walang sustento—gaya ng mga taong nagpapagawa sa asno at baka, ngunit nagbibigay pa rin sa kanila ng pagkain.”
वैशम्पायन उवाच