Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
अहो धिगिति राजा तु विक्रुश्य भृशदु:खित:
aho dhig iti rājā tu vikruśya bhṛśa-duḥkhitaḥ
Wika ni Vaiśampāyana: “Ay! Nakakahiya!”—gayong sigaw ng hari, humahagulhol sa matinding dalamhati, nilamon ng napakasidhing pighati. Ang pagbigkas na iyon ay naglalaman ng pagkasuklam na moral at pagsisi sa sarili, sandaling ang lungkot ay nagiging hatol sa naganap.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how profound suffering can awaken moral clarity: grief is not only emotional pain but also an ethical reckoning, expressed through self-condemnation (“dhik”) and lament (“aho”).
The narrator Vaiśampāyana reports that the king, struck by intense sorrow, cries out loudly, exclaiming “Alas! Shame!”—a dramatic moment of lamentation and inner turmoil.