Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
प्रययौ संजयो धीमान् हिमवन्तं महीधरम् | मैंने संजयको गंगातटपर तापसोंसे घिरा देखा है। बुद्धिमान् और तेजस्वी संजय तापसोंको यह सब समाचार बताकर उनसे विदा ले हिमालयपर्वतपर चले गये ।।
prayayau sañjayo dhīmān himavantaṁ mahīdharam | evaṁ sa nidhanaṁ prāptaḥ kururājo mahāmanāḥ ||
Sinabi ni Nārada: Ang marunong na si Sañjaya ay naglakbay patungo sa Himavān, ang dakilang bundok. Sa gayon, ang marangal na hari ng mga Kuru ay dumating sa kanyang wakas. Ipinahihiwatig ng siping ito ang tahimik na nalalabi matapos ang dakilang digmaan: ang tapat na saksi ay umurong patungo sa Himalaya, at maging ang buhay ng isang makapangyarihang pinuno ay nagsasara—paalaala na ang kapangyarihan at paghahari ay panandalian, samantalang ang katapatan, pagpipigil-sa-sarili, at pagtalikod sa makamundo ay nananatili.
नारद उवाच
Even the greatest worldly authority ends in mortality; therefore one should value dharma, inner discipline, and detachment. Sañjaya’s departure toward the Himalayas evokes the ideal of turning from courtly life to austerity and truth-seeking.
Nārada reports that Sañjaya, after conveying news among ascetics, departs for the Himalayas. The verse also concludes a report about the Kuru king’s end—indicating Dhṛtarāṣṭra’s death and the closing of the old royal generation.