Shloka 22
Bhāgīrathī-tīra-śauca, Kurukṣetra-gamana, and Śatayūpa-āśrama-dīkṣā (गङ्गातीरशौच–कुरुक्षेत्रगमन–शतयूपाश्रमदीक्षा)
यह देख राजा युधिष्ठिर अकेले ही उनके पीछे-पीछे दौड़े। विदुरजी कभी दिखायी देते और कभी अदृश्य हो जाते थे। जब वे एक घोर वनमें प्रवेश करने लगे, तब राजा युधिष्छिर यत्नपूर्वक उनकी ओर दौड़े और इस प्रकार कहने लगे--'ओ विदुरजी! मैं आपका परमप्रिय राजा युधिष्ठिर आपके दर्शनके लिये आया हूँ” ।। ततो विविक्त एकान्ते तस्थौ बुद्धिमतां वर: । विदुरो वृक्षमाश्रित्य कच्चित्तत्र वनान्तरे,तब बुद्धिमानोंमें श्रेष्ठ विदुरजी वनके भीतर एक परम पवित्र एकान्त प्रदेशमें किसी वृक्षका सहारा लेकर खड़े हो गये
tato vivikte ekānte tasthau buddhimatāṃ varaḥ | viduro vṛkṣam āśritya kaccit tatra vanāntare ||
Pagkaraan, si Vidura—ang pinakadakila sa mga marurunong—ay huminto sa isang liblib at nag-iisang pook sa loob ng gubat, at tumindig na nakasandig sa isang puno. Doon, sa katahimikan ng kakahuyan, nanatili siya—wari’y sadyang paglayo sa mga tali ng daigdig, at isang paanyaya sa hari na lumapit nang may pagpipigil, paggalang, at pagpipino ng sarili, hindi sa pamamagitan ng habol na padalus-dalos lamang.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dignity of withdrawal and inner discipline: the truly wise (Vidura) chooses seclusion and stillness, implying that spiritual authority is grounded in detachment and composure rather than public power.
Vidura stops in a remote, solitary part of the forest and stands leaning against a tree. This pause marks a decisive moment in Yudhiṣṭhira’s pursuit—Vidura is no longer acting as a courtly counselor but as an ascetic figure encountered in sacred solitude.