Shloka 19
दूरादालक्षित: क्षत्ता तत्राख्यातो महीपते: । निवर्तमान: सहसा राजन् दृष्टवा55श्रमं प्रति,राजा धृतराष्ट्र इस प्रकार कह ही रहे थे कि मुखमें पत्थरका टुकड़ा लिये जटाधारी कृशकाय विदुरजी दूरसे आते दिखायी दिये। वे दिगम्बर (वस्त्रहीन) थे। उनके सारे शरीरमें मैल जमी हुई थी। वे वनमें उड़ती हुई धूलोंसे नहा गये थे। राजा युधिष्ठिरको उनके आनेकी सूचना दी गयी। राजन्! विदुरजी उस आश्रमकी ओर देखकर सहसा पीछेकी ओर लौट पड़े
dūrād ālakṣitaḥ kṣattā tatrākhyāto mahīpate | nivartamānaḥ sahasā rājan dṛṣṭvāśramaṃ prati ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Mula sa malayo ay nakilala si Vidura, ang kṣattā (tagapangasiwa ng palasyo), at ang kanyang pagdating ay iniulat sa hari. Ngunit, O hari, paglingon pa lamang niya sa ermitanyo, bigla siyang tumalikod at nagsimulang umurong—wari’y sadyang pagpipigil at isip na nakatuon sa pagtalikod sa daigdig, hindi sa agarang muling pagkikita.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights restraint and detachment: even when recognized and announced, Vidura turns back upon seeing the hermitage, implying a renunciant’s discipline—prioritizing inner resolve and dharma over emotional reunion or worldly recognition.
Vidura is seen approaching from a distance and his arrival is reported to the king; however, upon looking toward the hermitage, he suddenly turns back, withdrawing instead of entering—setting up the episode of his austere, renunciant state.