Kuntī’s Retrospective Uddharṣaṇa and Renunciatory Resolve (कुन्त्युद्धर्षण-प्रत्याख्यानम्)
अनन्तरं च राजानं भीमसेनमथार्जुनम् । नकुलं च पृथा दृष्टवा त्वरमाणोपचक्रमे
anantaraṃ ca rājānaṃ bhīmasenam athārjunam | nakulaṃ ca pṛthā dṛṣṭvā tvaramāṇopacakrame ||
Pagkaraan, si Pṛthā (Kuntī), nang makita ang haring Yudhiṣṭhira, si Bhīmasena, si Arjuna, at si Nakula, ay nagmadaling lumapit sa kanila. Ipinapakita ng tagpong ito ang nag-aalab at nagmamadaling pag-ibig ng isang ina at ang muling pagsasama ng mag-anak matapos ang pagdurusa, kung saan ang pag-ibig at tungkulin ay lumilitaw sa gitna ng mahigpit na pamumuhay sa mga huling araw.
वैशम्पायन उवाच
Even after immense conflict and loss, dharma is sustained through human bonds—especially compassion and familial responsibility. Kuntī’s haste reflects the ethical weight of care and reconciliation in the later, renunciatory phase of life.
Vaiśampāyana narrates that Kuntī, upon seeing Yudhiṣṭhira along with Bhīma, Arjuna, and Nakula, quickly moves toward them, marking an emotionally charged reunion within the Ashramavāsika setting.