अौर्ध्वदेहिक-श्राद्धे दानयज्ञविस्तारः | Expansion of the Aurdhvadehika Śrāddha and the Donation-Rite
परं निर्वेदमगमंश्रिन्तयन्तो नराधिपम् | तं च ज्ञातिवधं घोरं संस्मरन्त: पुनः पुन:
vaiśampāyana uvāca | paraṃ nirvedam agamaṃś cintayanto narādhipam | taṃ ca jñātivadhaṃ ghoraṃ saṃsmarantaḥ punaḥ punaḥ ||
Wika ni Vaiśampāyana: Sa tuwing inaalala nila ang hari, sila’y dinadaluyong ng malalim na pagkasiphayo at dalamhati. Paulit-ulit na bumabalik sa kanilang isip ang kakila-kilabot na pagpatay sa sarili nilang mga kamag-anak.
वैशम्पायन उवाच
Even when events are ‘completed’ outwardly, the moral consequences remain inwardly: the memory of kinslaying produces nirveda—deep remorse and disenchantment—showing that adharma in war yields lasting psychological and ethical suffering.
The narrator describes how, while thinking about the king (Dhṛtarāṣṭra), they become intensely dejected; the horrific killing of relatives keeps returning to their minds repeatedly.