धृतराष्ट्र-सत्कारः तथा श्राद्ध-दाने नियमनम् | Honoring Dhṛtarāṣṭra and Regulating Śrāddha-Gifts
विपरीतकश्न मे शत्रुर्नियम्यश्न भवेन्नर: । राजा युधिष्ठिर बड़े दयालु थे। वे सदा प्रसन्न रहकर अपने भाइयों और मन्त्रियोंसे कहा करते थे कि “ये राजा धृतराष्ट्र मेरे और आपलोगोंके माननीय हैं। जो इनकी आज्ञाके अधीन रहता है
viparītakṛc ca me śatrur niyamyaś ca bhaven naraḥ |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Sinumang kumilos nang salungat sa aking utos ay aking kaaway; ngunit ang taong nananatiling disiplinado—nagpipigil sa sarili at sumusunod sa itinakda—ay (tunay na) nagiging tapat na tagasuporta.” Sa ganitong diwa, ang tindig ni Yudhiṣṭhira ay kapwa moral at pangpamamahala: sa paggalang kay Dhṛtarāṣṭra bilang karapat-dapat sambahin at igalang, ipinahayag niyang ang pagsunod sa mga tagubilin ng nakatatandang hari ang tanda ng pagkakaibigan, at ang pagsuway ay nag-aanyaya ng parusa.
वैशम्पायन उवाच
Loyalty is defined by disciplined obedience to rightful authority, especially toward elders who deserve honor; deliberate contrariness is treated as enmity and merits corrective punishment (daṇḍa).
In the Āśramavāsika setting, Yudhiṣṭhira instructs his brothers and ministers to treat Dhṛtarāṣṭra as venerable and to follow his directives; those who oppose this order are declared enemies and liable to punishment.