Shloka 196
धृतराष्ट्र-सत्कारः तथा श्राद्ध-दाने नियमनम् | Honoring Dhṛtarāṣṭra and Regulating Śrāddha-Gifts
पूजयित्वा वचस्तत् तदकार्षीत् परवीरहा । महाराज! राजा धृतराष्ट्र और तपस्विनी गान्धारी देवी ये दोनों जो कोई भी छोटा या बड़ा कार्य करनेके लिये कहते
pūjayitvā vacas tat tadakārṣīt paravīrahā |
Wika ni Vaiśampāyana: Matapos parangalan ang kanilang mga salita, ang tagapagpabagsak ng mga bayani ng kaaway ay isinagawa ang bawat utos. O dakilang hari, anumang maliit o malaking gawain na ipagawa nina Haring Dhṛtarāṣṭra at ng mapag-asetang Ginang Gāndhārī, si Yudhiṣṭhira—pinakamataas sa mga Pāṇḍava at manlulupig ng kaaway—ay tumanggap nito nang may paggalang na wari’y inilalagay sa kaniyang ulo, at tinapos ang lahat nang ganap. Ipinakikita nito ang kaniyang mapagkumbabang dharma: ang kapangyarihan ay pinapahinahon ng paglilingkod, at ang tagumpay ay sinusundan ng magalang na pag-aaruga sa mga nakatatanda.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True dharma after conflict is shown through humility and service: Yudhiṣṭhira treats the elders’ words as authoritative, honoring them and completing even minor tasks with care, demonstrating that power should be guided by reverence, restraint, and responsibility.
In the Āśramavāsika context, Dhṛtarāṣṭra and Gāndhārī are living in an ascetic mode; Yudhiṣṭhira, though king, attends to their requests. The verse describes his consistent practice of respectfully accepting and fulfilling whatever duties they assign.