Vidura’s Message to Dhṛtarāṣṭra: Authorization for Dāna and Public Welfare (विदुरवाक्यम्—दानानुज्ञा)
द्वैपायनप्रसादाच्च त्वमपीदं तपोवनम् । राजन्नवाप्य दुष्प्रापां गतिमग्र्यां गमिष्यसि
Dvaipāyana-prasādāc ca tvam apīdaṃ tapovanam | rājan avāpya duṣprāpāṃ gatim agryāṃ gamiṣyasi, nareśvara ||
Wika ni Nārada: “Sa biyaya ni Dvaipāyana (Vyāsa), ikaw man, O Hari, ay nakarating sa gubat na ito ng pag-austeridad. Pagdating mo rito, magsasagawa ka ng penitensiya at makakamit ang bihira at mahirap makuhang kataas-taasang kalagayan—isang dakilang hantungan, O panginoon ng mga tao.”
नारद उवाच
Spiritual progress is enabled by both divine/saintly grace (Vyāsa’s prasāda) and personal discipline (tapas). Even a king, after fulfilling worldly duties, can attain the highest destiny by entering a life of austerity and inner purification.
Nārada addresses the king who has arrived at the tapovana (hermitage-forest). He explains that this arrival is due to Vyāsa’s grace and foretells that, by practicing austerities there, the king will attain a rare and supreme spiritual end.