धृतराष्ट्रस्य युधिष्ठिरं प्रति व्यवहार-रक्षा-नियमनोपदेशः | Dhṛtarāṣṭra’s Instruction on Administration, Punishment, and Daily Governance
दिष्ट्या त्वद्य महाबाहो धृतराष्ट्र: प्रयाचते,इति श्रीमहाभारते आश्रमवासिके पर्वणि आश्रमवासपर्वणि एकादशो<ध्याय: ।।
dṛṣṭyā tv adya mahābāho dhṛtarāṣṭraḥ prayācate | vaiśampāyana uvāca ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Sa mabuting kapalaran, O makapangyarihang bisig, ngayong araw si Dhṛtarāṣṭra ay naghahain ng kanyang pakiusap.” Ipinahihiwatig ng linyang ito ang isang paglikong may pag-asa sa salaysay: matapos ang mahabang pagdurusa at bigat ng moral na tunggalian, ang paghingi ng matandang hari—paghanap ng pahintulot, patnubay, o pakikipagkasundo—ay tanda ng paglapit sa pagpipigil-sa-sarili, kababaang-loob, at sa dharmikong pagsasara na angkop sa yugto ng pamumuhay sa gubat.
वैशम्पायन उवाच
A dharmic shift is implied: when an elder who has endured grief and responsibility chooses to ‘ask’ rather than command, it reflects humility, self-restraint, and readiness for the ethical transition toward vānaprastha (forest-dwelling) values—seeking counsel, permission, and reconciliation.
The narrator announces an auspicious development: Dhṛtarāṣṭra is about to make a formal request. This functions as a narrative hinge, preparing the listener for the next action or decision connected with withdrawal from courtly life and the moral settling of remaining duties.