Shloka 22
Taḍāga-Phala and Vṛkṣāropaṇa
Merit of Ponds and Tree-Planting
महाबाहो! भरतनन्दन! जिसके पैर जल रहे हों ऐसे कठोर व्रतधारी स्नातक द्विजको जो जूते दान करता है, वह शरीर-त्यागके पश्चात् देववन्दित लोकोंमें जाता है और बड़ी प्रसन्नताके साथ गोलोकमें निवास करता है ।।
bhīṣma uvāca | mahābāho bharatanandana yasya pādāḥ pradahyante tasmai kaṭhoravratadhāriṇe snātakāya dvijāya ya upānahau dadāti sa śarīratyāgāt paraṃ devavanditān lokān gacchati mahāprītisahito goloke nivāsam āpnoti || etat te bharataśreṣṭha mayā kārtsnyena kīrtitam | chatropānahadānasya phalaṃ bharatasattama ||
Wika ni Bhīṣma: “O makapangyarihang bisig, O anak ng Bharata, sinumang maghandog ng sapin sa paa sa isang dvija na Snātaka—isang mahigpit sa panata—na ang mga paa’y tila nagliliyab sa init at hirap, pagkalagak ng katawan ay makararating sa mga daigdig na pinararangalan ng mga diyos at, puspos ng malaking galak, mananahan sa Goloka. Kaya, O pinakamainam sa mga Bharata, ganap kong ipinahayag sa iyo ang buong bunga ng pag-aalay ng payong at sapin sa paa, O pinakadakila sa mga Bharata.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Relieving another’s immediate hardship through practical gifts—especially footwear (and umbrellas)—is praised as a high form of dāna, yielding great spiritual merit and auspicious posthumous destinations.
In Bhishma’s instruction to Yudhiṣṭhira on gifts and their results, he concludes this segment by stating the full reward of donating umbrellas and footwear, highlighting the merit of giving shoes to an austere Snātaka whose feet are burning from hardship.