Taḍāga-Phala and Vṛkṣāropaṇa
Merit of Ponds and Tree-Planting
दीप्तिमग्ने: प्रभां मेरो: प्रतापं तपनस्य च । एतान्यतिक्रमेद् यो वै स हन्याच्छशणागतम्
bhīṣma uvāca | dīptim agneḥ prabhāṃ meroḥ pratāpaṃ tapanasya ca | etāny atikramed yo vai sa hanyāc charaṇāgatam ||
Wika ni Bhishma: “Sinumang lalabag sa ningning ng apoy, sa karilagan ng Meru, at sa naglalagablab na kapangyarihan ng Araw—siya rin ang taong makapapatay maging sa isang nagsusumamo at humingi ng kanlungan. Ang pagpatay sa sumuko at nagpasaklolo ay pagyurak sa mga hanggahang nagtataguyod sa kaayusang moral ng daigdig.”
भीष्म उवाच
Slaying a śaraṇāgata—someone who has sought protection—is a grave breach of dharma. It is portrayed as a transgression so extreme that it overturns the natural, inviolable standards symbolized by fire’s radiance, Meru’s splendor, and the Sun’s might.
In the Anuśāsana Parva’s instruction on righteous conduct, Bhishma teaches Yudhiṣṭhira ethical norms. Here he condemns the killing of a surrendered suppliant, using cosmic images (Agni, Meru, Sun) to stress how foundational this duty of protection is.