Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
शक्र उवाच अध्वर्यवे दुहितरं ददातु छन््दोगे वा चरितब्रह्मचर्ये । अथर्वणं वेदमधीत्य वि्र: स््नायीत य: पुष्करमाददाति
śakra uvāca | adhvaryave duhitaraṃ dadātu chāndoge vā carita-brahmacarye | atharvaṇaṃ vedam adhītya vīraḥ snāyīta yaḥ puṣkaram ādadāti ||
Sinabi ni Śakra (Indra): “Ang kumuha ng lotus ay ipakasal ang kanyang anak na babae sa isang marunong na Adhvaryu (pari ng Yajurveda), o sa isang Chāndoga (mang-aawit ng Sāmaveda) na nakatapos ng disiplina ng brahmacarya. O kaya, matapos pag-aralan nang lubos ang Atharvaveda, ang taong iyon—o bayani—ay agad maging snātaka (nagtapos ng panatang pag-aaral).”
शक्र उवाच
The verse links social privileges and restitution (such as arranging a proper marriage alliance) to Vedic learning and disciplined conduct: the worthy recipients are those trained in Vedic tradition and who have completed brahmacarya, and the doer should complete study and become a snātaka—emphasizing education, self-control, and ritual propriety as ethical qualifications.
Indra (Śakra) lays down a directive concerning the person who has taken a lotus: he should compensate/act rightly by giving his daughter to a qualified Vedic scholar-priest (Yajurvedic Adhvaryu or Sāmavedic Chāndoga who has completed brahmacarya), or alternatively he should himself complete Atharvavedic study and promptly attain the status of a snātaka.