Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
Chatra–Upānah Dāna: Origin Narrative
Jamadagni–Reṇukā–Sūrya Saṃvāda
ते निश्चितास्तत्र महर्षयस्तु सम्पश्यन्तो धर्ममेतं नरेन्द्रा: । ततो5शपन्त शपथान् पर्ययेण सहैव ते पार्थिव पुत्रपौत्रै:
te niścitās tatra maharṣayas tu sampaśyanto dharmam etaṁ narendrāḥ | tato 'śapanta śapathān paryayeṇa sahaiva te pārthiva putrapautraiḥ pṛthvīnātha | tad-anantaraṁ vai maharṣi tathā nareśagaṇaḥ tatra kiñcid niścayaṁ kṛtvā asmin dharme dṛṣṭiṁ nidhāya putra-pautra-sahitaḥ paryāyeṇa śapathān aśnuvan |
Wika ni Bhishma: Doon, ang mga dakilang rishi at ang mga hari, matapos magpasiya nang matatag at itanim sa isip ang dharmang ito, ay nagsimulang manumpa nang taimtim nang salit-salitan—bawat isa kasama ang kanyang mga anak at mga apo. O panginoon ng lupa! Pagkaraan, ang mga pantas at ang kapulungan ng mga pinuno, sa gayong pasiya, ay nagbigkis sa kanilang sarili sa mga panatang ito kasama ang kanilang angkan, upang matiyak ang pag-iingat sa dharma sa bawat salinlahi.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Dharma is to be upheld not merely by personal intention but through binding commitments; rulers and sages publicly affirm ethical duty through oaths, ensuring continuity of righteous conduct across generations.
Bhishma describes a scene where sages and kings, after arriving at a decision and reflecting on the dharma in question, take oaths one by one, accompanied by their sons and grandsons, thereby formalizing their commitment.