Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
कश्यप उवाच कुलं कुलं च कुवम: कुवम: कश्यपो द्विज: । काश्य: काशनिकाशत्वादेतन्मे नाम धारय
kaśyapa uvāca | kulaṃ kulaṃ ca ku-vamaḥ ku-vamaḥ kaśyapo dvijaḥ | kāśyaḥ kāśanikāśatvād etan me nāma dhāraya ||
Sinabi ni Kashyapa: “Ako’y tinatawag na Kaśyapa, ang rishí na dwija, at tinatawag din na Ku-vama. Pumapasok ako sa bawat ‘kula’—bawat lahi ng katawan, bawat katawan—bilang panloob na tagapagbantay at tagapangalaga, at iniingatan ko ito; kaya ako’y ‘Kaśyapa’, ang nagpapanatili. At yamang ako rin ay may likas na anyo ng araw na nagpapabagsak ng ulan sa lupa, nakikilala rin ako bilang ‘Ku-vama’. Dahil ang ningning ng aking katawan ay maliwanag na gaya ng bulaklak ng kāśa, tanyag din ako bilang ‘Kāśya’. Ito ang aking pangalan—tanggapin mo at dalhin.”
कश्यप उवाच
The verse teaches that a name can encode dharmic function: Kashyapa defines himself through protective indwelling presence (as an inner guardian of embodied beings) and through cosmic beneficence (sun and rain sustaining life). Identity is framed as service—sustaining, protecting, and nourishing.
Kashyapa is explaining the meanings and grounds of his epithets—Kaśyapa, Ku-vama, and Kāśya—using etymological and symbolic reasoning, and instructs the addressed listener to adopt/retain that name (or understanding of the name) as significant.