Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
ज्ञातीनां गृहमध्यस्था सक्तूनत्तु दिनक्षये । अभोग्या वीरसूरस्तु बिसस्तैन्यं करोति या
jñātīnāṁ gṛhamadhyasthā saktūn attu dinakṣaye | abhogyā vīrasūrastu bisastainyaṁ karoti yā ||
Sabi ni Viśvāmitra: “Ang babaeng nagnakaw ng hibla ng tangkay ng lotus (mṛṇāla/bisa) ay magtamo ng ganitong kasalanan: mananatili sa loob ng sambahayan sa gitna ng mga kamag-anak ngunit mamumuhay sa kahihiyan, at sa dulo ng araw ay sattu (inihaw na harina) lamang ang kakainin; dahil sa dungis, magiging di-karapat-dapat sa pagsasama ng asawa; at bagaman isang brāhmaṇī, magsisilang siya ng anak na lalaking mabagsik, tulad ng mandirigma, na may marahas na ugaling kṣatriya.”
विश्वामित्र उवाच
Even seemingly minor theft is treated as adharma that stains one’s social standing and domestic harmony; the verse presents moral causality through consequences affecting reputation, marital life, and offspring.
Viśvāmitra is enumerating the karmic/social penalties assigned to a woman who commits theft of lotus-stalk fibres (bisa/mṛṇāla), describing a life of household disgrace, meagre food, conjugal exclusion, and the birth of a fierce warrior-like son despite her brāhmaṇa status.