Shloka 123
Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
उदपानप्लवे ग्रामे ब्राह्मणो वृषलीपति: । तस्य सालोक््यतां यातु बिसस्तैन्यं करोति यः
udapānaplave grāme brāhmaṇo vṛṣalīpatiḥ | tasya sālokyatāṃ yātu bisastainyaṃ karoti yaḥ ||
Wika ni Gautama: “Sa isang nayon na iisa ang balon na pinaghuhugutan ng tubig, may isang Brahmin na nakikisama sa isang babaeng Śūdra. Ang magnanakaw ng tangkay/hibla ng lotus (mṛṇāla/bisa) ay makarating nawa sa kaparehong daigdig ng Brahmin na iyon. Ipinapakita ng taludtod na kahit ang pagnanakaw na wari’y maliit ay pagbagsak sa moralidad, na iniuugnay ang hantungan sa kabilang-buhay sa isang Brahmin na lumabag sa mga hanggahang panlipunan at etikal sa pamamagitan ng di-wastong pakikipagtalik.”
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that even small acts of theft carry serious moral weight, and that unethical conduct—whether stealing or violating prescribed social-ethical restraints—shapes one’s karmic destiny; the thief is said to reach the same posthumous realm as a Brahmin who cohabits with a Śūdra woman.
Gautama is giving a pointed ethical comparison: he describes a Brahmin in a village who lives with a Śūdra woman, then declares that a person who steals lotus-stalks should attain the same ‘world’ as that Brahmin—using equivalence of outcome to warn against moral lapses.