Puṣkara-Śapatha Itihāsa (Agastya–Indra Dispute at the Tīrthas) | पुष्कर-शपथ-आख्यानम्
जगदग्निरुवाच पुरीषमुत्सृजत्वप्सु हन्तु गां चैव द्रह्मतु । अनृतौ मैथुन यातु बिसस्तैन्यं करोति यः:
jagadaagnir uvāca: purīṣam utsṛjatv apsu hantu gāṃ caiva drohatu | anṛtau maithunaṃ yātu bisastainyaṃ karoti yaḥ ||
Sinabi ni Jagadagni: “Ang sinumang magnakaw ng tangkay ng lotus (bisā) ay dapat magtamo ng kasalanang tulad ng pagdumi sa tubig, kasalanang tulad ng pagpatay ng baka, kasalanang tulad ng pagtataksil (o pananakit) sa baka, at kasalanang tulad ng pakikipagtalik sa babae sa labas ng nararapat niyang panahon. Sa gayon ipinahahayag ang bigat ng kasalanan ng ganitong pagnanakaw.”
भरद्वाज उवाच
The verse teaches that even seemingly minor theft (here, lotus-stalks) is ethically serious and is equated with major transgressions—polluting water, harming or betraying a cow, and improper sexual conduct—thereby warning that adharma in small acts carries heavy moral consequences.
In a didactic context on dharma and wrongdoing, the speaker (attributed here to Jagadagni) pronounces a set of sins that attach to a person who steals lotus-stalks, using strong comparisons to impress the gravity of the act.