अनुशासनपर्व अध्याय ९३ — तपस्, सदोपवास, विघसाशन, अतिथिप्रियता
Austerity, regulated fasting, residual-eating, and hospitality
ब्रह्मदेयानुसंतानश्छन्दोगो ज्येष्ठतामग: । मातापित्रोर्यश्व वश्य: श्रत्रियों दशपूरुष:
bhīṣma uvāca | brahmadeyānusantānaś chandogo jyeṣṭhatāmagaḥ | mātāpitror yaś ca vaśyaḥ śrotriyo daśapūruṣaḥ ||
Wika ni Bhishma: Ang sinumang kabilang sa angkang pinananatili sa pamamagitan ng mga brahma-dāna (mga kaloob na iniaalay para sa banal na pag-aaral), na dalubhasa sa tradisyong Chāndoga, na umaawit ng Jyeṣṭha Sāman, na masunurin sa ina at ama, at śrotriya (tagapag-aral ng Veda) sa loob ng sampung salinlahi—ang gayong tao man ay tagapagpadalisay ng hanay sa salu-salo, karapat-dapat isama upang pabanalin ang kapulungan.
भीष्म उवाच
Bhishma defines qualifications that make a person ‘pankti-pāvana’—one whose presence sanctifies a communal meal or assembly—emphasizing Vedic learning and transmission, purity of lineage in study, disciplined conduct, and filial obedience as markers of dharmic worthiness.
In Anuśāsana Parva, Bhishma continues instructing Yudhiṣṭhira on dharma. Here he lists specific types of learned and well-conducted Brahmins—connected to brahma-endowments, the Chāndoga tradition, Sāman chanting, obedience to parents, and long-standing śrotriya lineage—who are considered fit to purify and dignify a dining line or gathering.