अनुशासनपर्व अध्याय ९३ — तपस्, सदोपवास, विघसाशन, अतिथिप्रियता
Austerity, regulated fasting, residual-eating, and hospitality
अपांक्तो यावतः पांक्तान् भुज्जानाननुपश्यति । तावत्फलाद भ्रंशयति दातारं तस्य बालिशम्
apāṅkto yāvataḥ pāṅktān bhuñjānān anupaśyati | tāvatphalād bhraṁśayati dātāraṁ tasya bāliśam ||
Wika ni Bhīṣma: Habang ang isang di-karapat-dapat (apāṅkta) ay nakatitig sa mga karapat-dapat na Brāhmaṇa na kumakain sa wastong hanay (pāṅkta), sa gayong tagal ay inaalisan niya ang hangal na nagkakaloob ng kabutihang-loob ng gantimpalang kasingdami ng mga kumakain na kanyang nakita. Ang aral: dapat bantayan ng nagkakaloob ang kabanalan ng hanay ng kainan; ang pagpapapasok sa “sumisira ng hanay,” o kahit ang pagpapahintulot na siya’y magmasid sa ritwal, ay nagpapahina sa bunga ng dangal at ng ritwal ng handog.
भीष्म उवाच
Charity and ritual feeding yield merit only when performed with discernment and proper boundaries; permitting an unqualified ‘line-defiler’ to intrude upon or oversee the feeding can nullify the donor’s merit in proportion to the number of rightful diners affected.
Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on the ethics of dāna and śrāddha-style feeding: he warns that if an apāṅkta person observes the properly seated Brāhmaṇas while they eat, the donor—through negligence—loses the corresponding merit of that act.