Pitṛ-śrāddha-haviḥ-phala-nirdeśa
Offerings for Ancestors and Their Stated Results
सा समुत्सृज्य तं दुःखाद् दीप्तवैश्वानरप्रभम् । दर्शयामास चाग्निस्तं तदा गंगां भूगूद्धह
sā samutsṛjya taṃ duḥkhād dīptavaiśvānara-prabham | darśayāmāsa cāgnis taṃ tadā gaṅgāṃ bhṛgūdvaha bhṛguśreṣṭha |
Wika ni Bhīṣma: Sa tindi ng dalamhati, itinakwil niya ang binhing iyon, na nagniningning na parang naglalagablab na apoy ni Vaiśvānara. Pagkaraan, nagpakita si Agni sa harap ni Gaṅgā at nagtanong sa kanya—O pinakadakila sa angkan ng Bhṛgu—“Diyosa, natapos ba nang ligtas at mapayapa ang iyong pagdadalantao? Ano ang anyo ng ningning ng bata—sa anong anyo siya lumilitaw, at anong uri ng maalab na lakas ang taglay niya? Isalaysay mo sa akin ang lahat.”
भीष्म उवाच
The passage highlights how extraordinary spiritual or divine energy (tejas) is treated as a moral and cosmic responsibility: even amid grief, the narrative frames the child’s radiance and destiny as matters of dharma, requiring truthful disclosure and careful handling by divine agents like Agni and sacred figures like Gaṅgā.
Gaṅgā, distressed, casts away a fetus/embryo that shines like fire. Agni then appears to her and inquires whether the pregnancy has concluded safely and asks about the child’s appearance, splendor, and fiery power.