Pitṛ-śrāddha-haviḥ-phala-nirdeśa
Offerings for Ancestors and Their Stated Results
पुरुषा वपुषा युक्ता: स्वैः स्वै: प्रसवजैर्गुणै: । अतः सम्पूर्ण भूतोंमें जो सत्त्वमुण तथा उत्तम तेज है, वह प्रजापतिके उस शुक्रसे ही प्रकट हुआ है। प्रभो! ब्रह्माजीके वीर्यकी जब अग्निमें आहुति दी गयी तब उससे तीन शरीरधारी पुरुष उत्पन्न हुए, जो अपने-अपने कारणजनित गुणोंसे सम्पन्न थे || १०४ $ ।।
puruṣā vapuṣā yuktāḥ svaiḥ svaiḥ prasavajair guṇaiḥ |
Sinabi ni Vasiṣṭha: “Ang mga taong iyon ay may katawan, at bawat isa’y may taglay na mga katangiang nagmula sa sariling sanhi ng kanyang kapanganakan. Kaya’t ang ganap na kahusayan ng sattva at ang pinakamataas na ningning na nasusumpungan sa mga nilalang ay sinasabing nahayag mula sa panlikhang diwa ni Prajāpati. Nang ihandog sa apoy ang binhi ni Brahmā, tatlong taong may katawan ang sumilang mula roon, at bawat isa’y ganap sa mga katangiang isinilang mula sa kanyang pinagmulan.”
वसिष्ठ उवाच
The passage frames excellence—especially sattva (purity) and tejas (radiant power)—as rooted in a sacred, orderly process of creation: beings manifest with distinct, causally grounded qualities, and spiritual potency is traced back to Prajāpati/Brahmā rather than to random chance.
Vasiṣṭha describes a cosmogonic episode: Brahmā’s generative essence is offered into fire, from which three embodied persons arise, each marked by qualities specific to his origin; the surrounding narration identifies them as Bhṛgu, Aṅgiras, and Kavi, linked etymologically to flames/embers.