Śrāddha-Kalpa: Pitṛ-Pūjā and Tithi-Phala (श्राद्धकल्पः पितृपूजा च तिथिफलम्)
उत्पपात तदा वह्नौ ववृधे चादूभुतोपमम् । तेजस्तेजसि संयुक्तमात्मयोनित्वमागतम्
utpapāta tadā vahnau vavṛdhe cādūbhutopamam | tejas tejasi saṃyuktam ātmayonitvam āgatam ||
Wika ni Bhīṣma: “Pagkaraan, ang liwanag na iyon ay sumiklab sa loob ng apoy at lumaki hanggang sa isang kababalaghang di-mapapantayan. Nang mapag-isa sa sariling ningning ng apoy, ang liwanag na iyon ay nagtaglay ng kalagayang ‘isinilang sa sarili,’ at nahayag bilang isang Sariling-Umiiral na Persona—isang nakapanghihilakbot na pagsilang ng kapangyarihan mula sa apoy ng handog.”
भीष्म उवाच
The verse highlights the Mahābhārata’s ethic that sacred action (especially yajña and disciplined practice) can become a vehicle for higher manifestation: when tejas is rightly kindled and united with its proper source, it rises beyond the ordinary and reveals a self-sustaining, self-born power—symbolizing dharma-supported spiritual potency rather than mere spectacle.
Bhīṣma describes a miraculous event: a radiant energy leaps up in the sacrificial fire, grows extraordinarily, and—merging with the fire’s brilliance—takes on an ātmayoni (self-born) mode of existence, appearing as a self-existent Person (puruṣa) emerging from the flame.