Śrāddha-Kalpa: Pitṛ-Pūjā and Tithi-Phala (श्राद्धकल्पः पितृपूजा च तिथिफलम्)
केन वा कर्मयोगेन प्रदानेनेह केन वा । “और वे महाज्ञानी महर्षिगण जो कुछ बतावें
kena vā karmayogena pradānena iha kena vā | “aur ve mahājñānī maharṣigaṇa jo kiñcit batāveṃ, usīkā prasannatāpūrvaka pālana karo” | tataḥ mahātejasvī bhṛgunandanaḥ paraśurāmaḥ vasiṣṭha-nārada-agastya-kaśyapān upagamya papraccha—“vipravarāḥ! ahaṃ pavitro bhavitum icchāmi; brūta, katham kena karmānuṣṭhānena athavā kena dānena pavitro bhaveyam?”
Sinabi ni Bhishma: “Sa anong disiplina ng gawa (karma-yoga), o sa anong handog na kawanggawa sa daigdig na ito, nagiging dalisay ang tao?” At ayon sa payo na anuman ang ituro ng mga dakilang pantas ay dapat tanggapin at isagawa nang may galak, ang maningning na inapo ni Bhrigu—si Parashurama—ay lumapit kina Vasishtha, Narada, Agastya, at Kashyapa at nagtanong: “O pinakadakila sa mga brahmin! Nais kong maging dalisay. Sabihin ninyo: sa pagsasagawa ng anong uri ng ritwal o tungkulin, o sa pag-aalay ng anong uri ng kawanggawa, ako makakamit ang paglilinis?”
भीष्म उवाच
Purification is sought through two classic dharmic means: disciplined right action (karmayoga/karmānuṣṭhāna) and selfless giving (dāna). Equally emphasized is the ethical attitude of humility—accepting the guidance of realized sages and practicing it willingly and joyfully.
In Bhishma’s discourse, the story turns to Parashurama, who—desiring purification—approaches renowned seers (Vasishtha, Narada, Agastya, Kashyapa) and asks what specific duties or charitable acts can cleanse and elevate him.