Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 226
Śrāddha-Kalpa: Pitṛ-Pūjā and Tithi-Phala (श्राद्धकल्पः पितृपूजा च तिथिफलम्)
विज्ञानेन तवानेन यन्न मुहा[सि धर्मतः । तदनन्तर स्वप्नमें पितरोंने मुझे दर्शन दिया और प्रसन्नतापूर्वक मुझसे कहा --'भरतश्रेष्ठ! तुम्हारे इस शास्त्रीय ज्ञानसे हम बहुत प्रसन्न हैं; क्योंकि उसके कारण तुम्हें धर्मके विषयमें मोह नहीं हुआ
vijñānena tavānena yan na muhāsi dharmataḥ | tadanantaraṃ svapne me pitaro māṃ darśanaṃ dadur prasannatāpūrvakaṃ ca mām ūcuḥ— “bharataśreṣṭha! tava asmin śāstrīya-jñāne vayam atīva prasannāḥ; yataḥ tasya kāraṇāt dharmaviṣaye te moho na jātaḥ.”
Wika ni Bhishma: “Dahil sa iyong ganitong pag-unawa at paghatol, hindi ka nalugmok sa pagkalito tungkol sa kung ano ang matuwid ayon sa dharma. Pagkaraan nito, sa isang panaginip, nagpakita sa akin ang mga ninuno at, sa galak, ay nagsabi: ‘Pinakamainam sa mga Bharata! Lubha kaming nasiyahan sa iyong kaalamang batay sa śāstra; sapagkat dahil dito, hindi ka nalito tungkol sa dharma.’”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True scriptural discernment (vijñāna/śāstrīya-jñāna) prevents delusion about dharma; clarity in righteousness is presented as a virtue worthy of ancestral approval.
Bhishma reports that, seeing someone’s firm understanding of dharma, he later receives a dream-vision in which the ancestors appear and express satisfaction that this learning has kept the person free from confusion about righteousness.