Shloka 53
Chapter 84: Brahmā’s Counsel on Tāraka, the Search for Agni, and the Genesis of Skanda
Kārttikeya
गता: परमकं स्थान देवैरपि सुदुर्लभम् । युवनाश्वके पुत्र राजा मान्धाता
gatāḥ paramakaṃ sthānaṃ devair api sudurlabham | yuvanāśvake putro rājā māndhātā (somavaṃśī) nahuṣaḥ yayātiś ca—ete sadā lakṣaśo gavāṃ dānaṃ kurvanti sma; tasmāt te tān uttamān sthānān prāptāḥ, ye devatānām api atyanta-durlabhāḥ |
Wika ni Bhīṣma: Narating nila ang pinakamataas na tahanan, isang kalagayang napakahirap maabot kahit ng mga diyos. Si Haring Mandhata, anak ni Yuvanāśva, at ang mga haring Somavaṃśa na sina Nahusha at Yayāti—ang mga pinunong ito ay laging namimigay ng mga baka nang daan-daang libo. Sa kapangyarihan ng gayong walang patid na pagkakawanggawa, narating nila ang mga marangal na daigdig na bihira kahit para sa mga nilalang na banal.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained generosity—especially the dharmic gift of cows—creates great spiritual merit, enabling even human kings to attain exalted realms that are otherwise hard to reach, even for the gods.
Bhishma cites exemplary royal figures (Mandhata, Nahusha, and Yayati) as models of continual large-scale charity, explaining that their repeated gifts of cows led them to attain the highest and rarest heavenly stations.