Chapter 84: Brahmā’s Counsel on Tāraka, the Search for Agni, and the Genesis of Skanda
Kārttikeya
सर्वा मणिमयी भूमि: सर्वकाज्चनवालुका । सर्वर्तुसुखसंस्पर्शा निष्पड़का निरजा: शुभा:
sarvā maṇimayī bhūmiḥ sarvakāñcanavālukā | sarvartusukhasaṃsparśā niṣpaṅkā nirajāḥ śubhāḥ |
Inilarawan ni Vyāsa ang isang lubhang mapalad na daigdig: ang lupa ay wari’y yari sa mga hiyas, at ang buhangin ay tulad ng pinulbos na ginto. Sa paghipo, ito’y kaaya-aya sa bawat panahon, hindi kailanman magaspang o nakaaasiwa. Wala roong alikabok ni putik; ang lupain ay ganap na dalisay at mapagpala—larawan ng isang mundong dharmiko kung saan ang kalikasan mismo’y sumasalamin sa panloob na kadalisayan at kabutihang-naipon.
व्यास उवाच
The verse uses an idealized landscape—gem-like ground, golden sand, and freedom from dust and mud—to symbolize the फल of dharmic merit: purity, auspiciousness, and effortless well-being. External cleanliness mirrors inner virtue and the refined state attained through righteous conduct.
Vyāsa is describing the qualities of a blessed, otherworldly region. He emphasizes sensory comfort across all seasons and the absence of impurity (dust, mud), portraying a realm where the environment itself is inherently auspicious.