Suvarṇa-janma and Dakṣiṇā-Māhātmya
Origin and Supremacy of Gold as Ritual Fee
सहस्र गौओंका दान करनेवाले मनुष्य जहाँ सोनेके महल हैं, जहाँ स्वर्गगंगा बहती हैं तथा जहाँ गन्धर्व और अप्सराएँ निवास करती हैं, उस स्वर्गलोकमें जाते हैं ।।
Vasiṣṭha uvāca: sahasra-gāvaḥ pradātāro manuṣyā yatra hema-prāsādāḥ, yatra svarga-gaṅgā pravahati, yatra gandharvā apsarasaś ca nivasantīti taṃ svarga-lokaṃ yānti. navanīta-paṅkāḥ kṣīrodā dadhī-śaivala-saṅkulāḥ vahanti yatra vai nadyaḥ, tatra yānti sahasra-dāḥ.
Wika ni Vasiṣṭha: Ang mga nagkakaloob ng isang libong baka ay nakararating sa yaong langit na dako kung saan nakatindig ang mga palasyong ginto, kung saan dumadaloy ang makalangit na Gaṅgā, at kung saan nananahan ang mga Gandharva at Apsaras. Tunay, sila’y tumutungo sa lupain na ang mga ilog ay may gatas bilang tubig, malapot sa gatas-asim na wari’y lumulutang na lumot, at may mantikilya bilang putik—ganyan ang gantimpalang inilarawan para sa dakilang handog na isang libong baka.
वसिष्ठ उवाच
The verse teaches the dharmic value of dāna—especially the eminent gift of cows—by portraying its merit (puṇya) as leading to exalted heavenly attainments, thereby encouraging generosity and social-religious responsibility.
Vasiṣṭha describes to his listener the specific heavenly realm reached by those who donate a thousand cows, using vivid, hyperbolic imagery—golden palaces, the celestial Gaṅgā, and rivers of milk, curd, and butter—to depict the promised reward.