Shloka 27
Go-dāna-stuti and Ghṛta-Japa
Praise of cow-gift and ghee-centered recitation
तथा राजा पृथुकर्मा दिलीपो दिवं प्राप्तो गोप्रदानैरविधिज्ञ: । यज्जैदनिस्तपसा राजधर्म- मॉन्धाताभूद् गोप्रदानैश्व युक्ता:
bhīṣma uvāca | tathā rājā pṛthukarmā dilīpo divaṃ prāpto gopradānair avidhijñaḥ | yajjaiś ca dānais tapasā rājadharmair māndhātābhūd gopradānaiś ca yuktaḥ | uśīnaraḥ viśvagas ca nṛgaḥ bhagīrathaḥ suvikhyātaḥ yuvanāśvakumāraḥ mahārājo māndhātā rājā mucukundaḥ bhūridyumnaḥ niṣadhanareśo nalaḥ somakaḥ purūravāḥ cakravartī bharataḥ | yeṣāṃ vaṃśe bhavantaḥ sarve rājānaḥ bhāratāḥ ity ucyante | daśarathanandano vīraḥ śrīrāmaḥ anye ca vikhyātakīrtayo nareśāḥ tathā mahākarmā rājā dilīpaḥ | ete sarve vidhijñā nṛpā gōdānena svargalokaṃ prāptāḥ | rājā māndhātā tu yajña-dāna-tapasā rājadharma-gopradānādibhiḥ sarvaiḥ śreṣṭhaguṇaiḥ sampannaḥ āsīt ||
Wika ni Bhishma: “Gayundin, si Haring Dilīpa—bantog sa malalawak na gawa—ay nakamit ang langit sa pamamagitan ng pag-aalay ng mga baka. At si Māndhātṛ ay pinagkalooban ng mga handog na sakripisyo, pagkakawanggawa, pag-aayuno at pagtitika, mga tungkulin ng paghahari, at lalo na ng pagbibigay ng mga baka. Kaya sina Uśīnara, Viśvaga, Nṛga, Bhāgīratha, ang tanyag na anak ni Yuvanāśva, ang dakilang Haring Māndhātṛ, si Haring Mucukunda, si Bhūridyumna, si Nala na panginoon ng Niṣadha, si Somaka, si Purūravas, at si Bharata na cakravartin—na sa kanyang angkan nagmula ang mga haring tinawag na ‘mga Bhārata’—at ang bayaning si Śrī Rāma, anak ni Daśaratha, kasama ang iba pang mga haring kilala sa dangal, at si Haring Dilīpa na dakila ang gawa: silang lahat, na nakaaalam sa wastong tuntunin, ay nakarating sa daigdig ng langit sa bisa ng kabanalan ng pag-aalay ng mga baka. Si Māndhātṛ, higit sa lahat, ay ganap sa pinakamataas na mga birtud—sakripisyo, pagbibigay, pagtitika, tungkuling-hari, at ang pag-aalay ng mga baka.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma presents cow-gifting (go-dāna) as a premier royal charity that, when performed in accordance with proper norms and alongside yajña, dāna, tapas, and rājadharma, leads to great merit and the attainment of heaven; exemplary kings are cited to model this ethical ideal.
In his instruction on dharma, Bhīṣma lists renowned kings—Dilīpa, Māndhātṛ and others—who are said to have reached svarga through righteous giving, especially go-dāna, thereby reinforcing to the listener that ideal kingship is measured by disciplined duty and generous support of society.