Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 173
Go-dāna-phala-nirdeśa
Merit and Destinations from the Gift of Cows
कामयाना महत्स्थानं तस्माद् दानात् परं दम: | दान करते समय यदि क्रोध आ जाय तो वह दानके फलको नष्ट कर देता है; इसलिये उस क्रोधको दबानेवाला जो दमनामक गुण है
kāmayānā mahatsvānaṁ tasmād dānāt paraṁ damaḥ |
Sinabi ni Bhīṣma: Para sa naghahangad ng dakila at mataas na kalagayan, ang pagpipigil-sa-sarili (dama) ay nakahihigit maging sa pagbibigay. Kapag sumiklab ang galit sa oras ng pag-aalay, winawasak nito ang bunga ng handog; kaya ang birtud na tinatawag na dama—na pumipigil sa poot at nagtatangan sa mga pandama—ay itinuturing na mas mataas kaysa kawanggawa. O mahal na hari, panginoon ng mga tao: sa makalangit na dako ng mga ṛṣi ay may di-mabilang na maseselang at di-nakikitang himpilan; at sa pagsunod sa dama, ang mga dakilang ṛṣi at maging ang mga diyos, na nagnanais ng pinakamataas na mga daigdig, ay lumilisan sa mundong ito at nakakamtan ang mga iyon. Kaya’t ipinahahayag na ang ‘dama’ ay nakahihigit sa ‘dāna’.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Self-restraint (dama)—especially the checking of anger and the governance of the senses—is superior to charity, because anger arising during an act of giving can nullify the merit of that gift.
Bhīṣma is instructing the king on dharma, ranking virtues: he explains why dama surpasses dāna and supports it by pointing to the attainment of higher, subtle heavenly stations by ṛṣis and devas through the practice of self-restraint.