Phala of Vrata, Niyama, Svādhyāya, Dama, Satya, Brahmacarya, and Service (व्रत-नियम-स्वाध्याय-दम-सत्य-ब्रह्मचर्य-शुश्रूषा-फलप्रश्नः)
काले च शक््त्या मत्सरं वर्जयित्वा शुद्धात्मान: श्रद्धिन: पुण्यशीला: । दत्त्वा गा वै लोकममुं प्रपन्ना देदीप्यन्ते पुण्यशीलास्तु नाके
kāle ca śaktyā matsaraṁ varjayitvā śuddhātmānaḥ śraddhinaḥ puṇyaśīlāḥ | dattvā gā vai lokam amuṁ prapannā dedīpyante puṇyaśīlāstu nāke ||
Wika ni Naciketa: “Yaong sa tamang panahon at ayon sa kanilang kaya ay itinatakwil ang inggit, nananatiling dalisay ang puso, matatag sa pananampalataya, at nakaugat sa kabutihang-asal—pagkatapos magbigay ng mga baka, nararating nila ang kabilang daigdig. Doon, sa langit, sila’y nagniningning, pinasisikat ng kanilang kabutihan at ugaling hinubog ng matuwid na pamumuhay.”
नाचिकेत उवाच
The verse teaches that inner purity and freedom from envy, joined with faith and virtuous conduct, should express themselves through timely, capacity-based charity—especially go-dāna. Such dharmic living yields posthumous well-being, described as radiance in heaven.
Nāciketa is speaking in a didactic context, praising the ethical discipline of renouncing jealousy and performing charitable giving. He links a concrete act (gift of cows) with a moral disposition (puṇyaśīla, śraddhā, śuddhātman) and its karmic result (attainment of the next world and splendor in svarga).