Nṛga-upākhyāna: Brāhmaṇa-sva and the Consequence of Misappropriated Gift-Cattle (कृकलास-रूपे नृगोपाख्यानम्)
भारत! इस प्रकार गोदान, तिलदान और भूमिदानका महत्त्व बतलाया गया। अब पुनः अन्नदानकी महिमा सुनो ।।
bhīṣma uvāca |
bhārata! evaṃ prakāreṇa godāna-tiladāna-bhūmidānayoḥ māhātmyaṃ pradarśitam | idānīṃ punaḥ annadānasya mahimāṃ śṛṇu ||
annadānaṃ pradhānaṃ hi kaunteya paricakṣate |
annasya hi pradānena rantidevo divaṃ gataḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “O Bharata, sa gayon ay naipaliwanag na ang kadakilaan ng pag-aalay ng baka, linga (sesame), at lupa. Ngayon ay pakinggan mong muli ang luwalhati ng pag-aalay ng pagkain. O anak ni Kuntī, ipinahahayag ng marurunong na ang pagbibigay ng pagkain ang pinakapanguna sa lahat ng kaloob; sapagkat sa pagbibigay ng pagkain, si Haring Rantideva ay nakaabot sa langit.”
भीष्म उवाच
That giving food (annadāna) is the foremost of all gifts because it directly sustains life; therefore it is praised as a supreme act of dharma and a powerful source of merit.
Bhishma continues his instruction to Yudhiṣṭhira on charitable giving: after describing the merits of gifting cows, sesame, and land, he turns to the special preeminence of food-giving, citing King Rantideva as an exemplar who attained heaven through annadāna.