Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
वैदूर्यार्फप्रकाशानि रौप्पयरुक्ममयानि च । सर्वकामफलाश्लापि वृक्षा भवनसंस्थिता:
vaidūryārkaprakāśāni raupyarukmamayāni ca | sarvakāmaphalāślāpi vṛkṣā bhavanasamsthitāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Ang ilan sa mga palasyong iyon ay kumikislap na gaya ng araw, nagniningning sa liwanag ng mga hiyas na vaidūrya (cat’s-eye); ang iba nama’y yari sa pilak at ginto. Sa loob ng mga tahanang iyon ay may maraming mariringal na punongkahoy, namumunga ng mga bungang nagbibigay ng bawat ninanasang ligaya.”
भीष्म उवाच
The verse reinforces the Mahabharata’s moral causality: righteous conduct and accumulated merit are portrayed as yielding refined, abundant enjoyments—symbolized by radiant jewel-like dwellings and trees that grant desired fruits—while implicitly reminding that such rewards are outcomes of dharma-based living.
Bhishma is describing a splendid otherworldly setting—mansions shining with vaidūrya, silver, and gold, adorned with trees that bear wish-fulfilling fruits—continuing his account of the rewards and conditions found in exalted realms.