Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 43
Pānīya-dāna and Anna-dāna: The Primacy of Life-Sustaining Gifts (पानीयदान-प्रशंसा / अन्नदान-प्रशंसा)
भीष्म उवाच नारदेनैवमुक्तो5हमदामन्नं सदा नृप । अनसूयुस्त्वमप्यन्नं तस्माद् देहि गतज्वर:
bhīṣma uvāca nāradenaivam ukto ’ham adām annaṃ sadā nṛpa | anasūyus tvam apy annaṃ tasmād dehi gata-jvaraḥ ||
Sabi ni Bhīṣma: “O hari, nang ipaliwanag sa akin ni Nārada sa ganitong paraan ang kadakilaan ng pagbibigay ng pagkain, mula noon ay palagi na akong namimigay ng pagkain. Kaya ikaw man, na walang inggit at paghahanap ng mali, ay magpatuloy sa pagbibigay ng pagkain; at nawa’y mapawi ang lagnat ng iyong dalamhati.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Food-giving (anna-dāna) is upheld as a powerful dharmic act; one should give without envy or fault-finding, and such generosity alleviates inner ‘fever’—distress and agitation.
Bhishma recalls that Narada taught him the greatness of donating food; he adopted the practice continually and now urges the king to do the same, abandoning jealousy and negativity.