दौहित्रकेण धर्मेण नाज पश्यामि कारणम् । विक्रीतासु हि ये पुत्रा भवन्ति पितुरेव ते
dauhitrakeṇa dharmeṇa nāhaṁ paśyāmi kāraṇam | vikrītāsu hi yāḥ kanyāḥ tāsu jāyante ye sutāḥ pitur eva te ||
Wika ni Bhishma: “Wala akong nakikitang makatuwirang dahilan upang ilapat dito ang tuntuning ‘dauhitraka’. Sapagkat kapag ang mga anak na babae ay naipagkaloob kapalit ng halaga, ang mga anak na lalaking isisilang sa kanila ay sa kanilang ama lamang nabibilang; kaya walang makatarungang batayan upang gawin silang tagapagmana ng yaman ng lolo sa ina ayon sa prinsipyong dauhitraka.”
भीष्म उवाच
Bhishma argues that the dauhitraka principle (inheritance through a daughter’s son) should not be invoked when the daughter has been transferred for a price; in such a case, the son is treated as belonging solely to the father’s line, so claiming the maternal grandfather’s property lacks justification.
In Anushasana Parva’s dharma-discourse, Bhishma is clarifying rules of kinship and inheritance. Here he rejects extending a daughter’s-son inheritance claim to a situation involving a ‘sold’ daughter, emphasizing how the mode of marriage/transfer affects lineage and property rights.