Shloka 25
Dāyavibhāga (Inheritance Apportionment) and Household Precedence — Dialogue of Yudhiṣṭhira and Bhīṣma
बन्धुभि: समनुज्ञाते मन्त्रहोमौ प्रयोजयेत् । तथा सिद्धयन्ति ते मन्त्रा नादत्ताया: कथंचन
bandhubhiḥ samanujñāte mantrahomau prayojayet | tathā siddhyanti te mantrā nādattāyāḥ kathaṃcana ||
Wika ni Bhishma: “Kapag naibigay na ng mga kamag-anak ng dalaga ang kanilang pahintulot, saka dapat gamitin ang mga mantra ng kasal at isagawa ang handog sa apoy (homa). Doon lamang nagiging mabisa ang mga mantra at natutupad ang kanilang layon. Ngunit para sa dalagang hindi naipagkaloob nang wasto ng kanyang mga tagapag-alaga, ang ritwal na pagbigkas ng mga mantra ay hindi nagtatagumpay sa anumang paraan—ang gayong pagsasama ay hindi itinuturing na kasal na pinabanal ayon sa ritong Veda.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Ritual validity depends on rightful authorization: marriage mantras and homa are considered efficacious only when performed with the consent of the girl’s guardians/kinsmen and when she is duly ‘given’ in marriage; otherwise the rite is treated as not properly accomplished.
In Bhishma’s dharma-instruction discourse (Anushasana Parva), he lays down a rule about the proper performance of marriage rites, emphasizing consent and formal guardianship-based giving as prerequisites for the success of the Vedic mantras and homa.