मक्षिकामशकादीनां वपुर्धारयतेडपि च । न शक््यमस्य ग्रहणं कर्तु विपुल केनचित्
makṣikāmaśakādīnāṁ vapur dhārayate ’pi ca | na śakyam asya grahaṇaṁ kartuṁ vipula kenacit ||
Wika ni Bhishma: “Kaya rin nitong isuot ang katawan ng langaw, lamok, at mga katulad. O Vipula, walang sinumang makakahuli o makapipigil sa kanya. Ano pa kaya ang iba? Maging ang Lumikha na gumawa ng sanlibutan ay hindi siya mapasasailalim. Kapag siya’y naglaho sa paningin, nakikita lamang siya sa mata ng kaalaman.”
भीष्म उवाच
The verse stresses the limits of physical power and coercion: a being endowed with extraordinary yogic or divine capacity can evade capture by taking subtle forms or disappearing, and can be known only through higher discernment (jñāna), not mere sensory grasping.
Bhishma addresses Vipula and describes an elusive figure whose powers include assuming tiny forms (like insects) and becoming invisible, making him impossible to restrain; recognition of such a being depends on inner knowledge rather than outward sight.