Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 126
Devaśarmā–Vipula Dialogue on Ahorātra–Ṛtu as Moral Witnesses (अनुशासन पर्व, अध्याय ४३)
दुर्वग्भावं रतिं चैव ददौ स्त्रीभ्य: प्रजापति: । स्त्रियोंके लिये किन््हीं वैदिक कर्मोंके करनेका विधान नहीं है। यही धर्मशास्त्रकी व्यवस्था है। स्त्रियाँ इन्द्रियशून्य हैं अर्थात् वे अपनी इन्द्रियोंको वशमें रखनेमें असमर्थ हैं। शास्त्रज्ञाससे रहित हैं और असत्यकी मूर्ति हैं। ऐसा उनके विषयमें श्रुतिका कथन है। प्रजापतिने स्त्रियोंको शय्या
bhīṣma uvāca | durvagbhāvaṁ ratiṁ caiva dadau strībhyaḥ prajāpatiḥ |
Sinabi ni Bhishma: Ipinagkaloob ni Prajapati sa mga babae ang kabagsikan ng pananalita at pagnanasa sa pakikipagtalik. Sa siping ito, inilalarawan ang mga babae na tila nasa labas ng saklaw ng tungkuling pang-ritwal ng Veda at ipinipinta silang kulang sa pagpipigil-sa-sarili at sa pag-uusisa sa mga śāstra—mga pahayag na inihaharap bilang “sinasabi ng śruti.” Pagkaraan, inililista ang mga kaloob na iniuugnay kay Prajapati—higaan, upuan, alahas, pagkain at inumin, kabastusan, mararahas na salita, paglalambing, at ligayang makamundo—na sumasalamin sa isang pamantayan at mapagtunggaling tinig sa mas malawak na talakayan ng dharma ng teksto, hindi isang pangkalahatang pag-apruba sa etika.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse attributes certain dispositions—especially harsh speech and erotic desire—to women as a ‘bestowal’ of Prajapati, within a larger dharma-śāstra style discussion that also asserts limits on women’s Vedic ritual eligibility. It reflects a prescriptive, traditionalist viewpoint embedded in the text’s ethical-legal discourse.
Bhishma is instructing Yudhishthira in Anushasana Parva on dharma and social order. Here he cites a claim about what Prajapati gave to women, as part of a broader passage describing perceived traits and roles, presented as authoritative tradition.