Shloka 16
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
सुव्रता मुनयो ये च ब्राह्मणा: सत्यसंगरा: । वोढारो हव्यकव्यानां तान् नमस्यामि यादव
su-vratā munayo ye ca brāhmaṇāḥ satya-saṅgarāḥ | voḍhāro havya-kavyānāṃ tān namasyāmi yādava yadu-nandana ||
Wika ni Nārada: “O Yādava, ligaya ng angkan ng Yadu! Ipinupugay ko at iniyuyuko ang aking ulo sa mga brāhmaṇa na matatag sa dakilang mga panata, mga muning mapagnilay, di-natitinag sa katotohanan at sa kanilang mga sumpang pangako, at tapat na nagtataguyod ng mga handog na havya at kavya (mga ritwal para sa mga diyos at para sa mga ninuno).”
नारद उवाच
Educational Q&A
Reverence is due to those who uphold dharma through disciplined vows, truthfulness, and faithful maintenance of sacred obligations—especially the rites that sustain the divine and ancestral order (havya and kavya).
Nārada addresses Kṛṣṇa (as Yādava, Yadu-nandana) and offers praise and salutations to exemplary brāhmaṇas and sages, highlighting their ethical firmness and their role in sustaining ritual duties toward gods and ancestors.