ब्राह्मणपूजा-राजधर्मः | Royal Duty of Honoring Learned Brahmins
ततस्तु वैतहव्यानां वधाय स महीपति: । पुत्र प्रस्थापयामास प्रतर्दनमरिंदमम्,इसके बाद राजाने अपने पुत्र शत्रुदमन प्रतर्दनको वीतहव्यके पुत्रोंका वध करनेके लिये भेजा
tatastu vaitahavyānāṁ vadhāya sa mahīpatiḥ | putraṁ prasthāpayāmāsa pratardana-marindamam ||
Pagkaraan, ang hari—nagnanais na lipulin ang mga Vaitahavya—ay isinugo ang kaniyang anak na si Pratardana, ang manlulupig ng kaaway, upang isagawa ang kanilang pagwasak. Ipinakikita ng pangyayaring ito kung paanong ang patakaran ng hari ay maaaring maging minanang karahasan, kapag ang ama’y nagbibigay-pahintulot sa anak na ituloy ang isang digmaang paghihiganti.
भीष्म उवाच
The verse highlights the ethical weight of royal decisions: a king’s resolve to punish or destroy an enemy group can become a sanctioned duty for the next generation, showing how vengeance and statecraft can perpetuate cycles of violence.
Bhishma narrates that the king, aiming to kill the Vaitahavyas, sends his son Pratardana—praised as an enemy-subduer—to undertake the campaign against them.