ब्राह्मणपूजा-राजधर्मः | Royal Duty of Honoring Learned Brahmins
तमुवाच भरद्वाजो ज्येष्ठ: पुत्रो बृहस्पते: । पुरोधा: शीलसम्पन्नो दिवोदासं महीपतिम्
tam uvāca bharadvājo jyeṣṭhaḥ putro bṛhaspateḥ | purodhāḥ śīlasampanno divodāsaṃ mahīpatim |
Si Bharadvāja, panganay na anak ni Bṛhaspati—marangal ang asal at siyang purohita ng hari—ay nagsalita kay Haring Divodāsa. Nang makita niyang dumating ang pinuno, magalang niyang tinanong ang dahilan ng pagparito at inanyayahan itong isalaysay ang lahat ng naganap, na tinitiyak na anumang ninanais ng hari para sa kanyang kapakanan ay kanyang gagawin, nang walang lihim na layon.
भीष्म उवाच
The verse highlights dharmic counsel: a virtuous purohita should approach the king with integrity, invite full disclosure, and commit to the ruler’s welfare without ulterior motives—modeling ethical guidance and trustworthy service.
Bhāradvāja, serving as Divodāsa’s priest, addresses the king upon his arrival and asks why he has come, urging him to share all details and assuring him of sincere assistance in whatever the king seeks.