ब्राह्मणपूजा-राजधर्मः | Royal Duty of Honoring Learned Brahmins
उन सबके रूप और प्रभाव एक समान थे, वे सभी बलवान् तथा युद्धमें शोभा पानेवाले थे। उन्होंने धनुर्वेद और वेदके सभी विषयोंमें परिश्रम किया था ।।
teṣāṁ sarveṣāṁ rūpaṁ prabhāvaś ca samānaḥ; sarve balavanto yuddhe śobhāṁ prāptum arhantaḥ. te dhanuḥvede ca vede ca sarvaviṣayeṣu pariśramaṁ kṛtavantaḥ. kāśiṣv api nṛpo rājan divodāsa-pitāmahaḥ; haryaśva iti vikhyāto babhūva jayatāṁ varaḥ.
Wika ni Bhishma: “Ang lahat sa kanila ay magkakatulad sa anyo at kapangyarihan—malalakas, karapat-dapat magningning sa digmaan. Masikap nilang pinag-aralan ang agham ng pana at ang bawat sangay ng kaalamang Veda. Sa mga araw ding iyon, O hari, sa Kāśī ay namuno ang isang monarkang tanyag na si Haryaśva, ang lolo ni Divodāsa; siya’y itinuturing na pinakadakila sa mga bayani ng tagumpay.”
भीष्म उवाच
Excellence in kingship and warfare is grounded in disciplined training: mastery of martial science (dhanuḥveda) should be joined with broad Vedic learning, producing strength tempered by knowledge and rightful conduct.
Bhīṣma describes a group of equally formidable men, trained in both archery and sacred learning, and then situates the account historically by introducing Haryaśva, the famed king of Kāśī and ancestor (grandfather) of Divodāsa.