Shloka 74
दिवि ज्योतिर्यथा5<दित्य: पितृणां चैव चन्द्रमा: । देवेशश्व॒ तथा नृणां गज्ञा च सरिता तथा
divi jyotir yathādityaḥ pitṝṇāṃ caiva candramāḥ | deveśaś ca tathā nṝṇāṃ rājā ca saritāṃ tathā gaṅgā ||
Wika ng Siddha: “Kung paanong sa langit, ang ningning ng Araw ang pinakadakila; kung paanong sa mga Pitṛ (mga ninuno), ang Buwan ang nangunguna; at kung paanong sa mga tao, ang dakilang hari ang pinakamataas—gayundin, sa lahat ng ilog, ang Gaṅgā ang pinakamainam.” Itinuturo ng taludtod ang dharmic na pagtanaw sa pagraranggo ng kahusayan: kilalanin ang pinakanakapag-aangat at huwaran sa bawat saklaw, at igalang ito nang nararapat.
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
The verse affirms that dharma recognizes exemplary standards within each sphere—Sun in the heavens, Moon among the ancestors, the sovereign among humans—and similarly honors Gaṅgā as the foremost river, encouraging reverence for what is spiritually and culturally pre-eminent.
A Siddha is speaking in a didactic context, offering comparative praise to establish Gaṅgā’s supremacy among rivers by analogy with universally acknowledged ‘best’ figures in other realms.