Shloka 63
Brāhmaṇya-प्रश्नः — The Inquiry into Attaining Brāhmaṇya
Mataṅga–Gardabhī Itihāsa
शरीरमुत्सूजेत् तत्र विधिपूर्वमनाशके । अध्रुवं जीवित ज्ञात्वा यो वै वेदान्तगो द्विज:
śarīram utsṛjet tatra vidhipūrvam anāśake | adhruvaṁ jīvitaṁ jñātvā yo vai vedāntagō dvijaḥ || vedāntakaḥ jñātā dvijaḥ asya jīvanam nāśavān iti manyamānaḥ tasmin parvate vasati, devatā-pūjanaṁ kṛtvā munīn praṇamya ca, vidhipūrvakam anāśanena prāṇān tyajati; sa siddhaḥ sanātanaṁ brahmalokaṁ prāpnoti ||
Doon, matapos munang isagawa ang nararapat na mga ritwal, dapat niyang iwan ang katawan sa pamamagitan ng pag-aayuno. Yamang batid na di-matatag ang buhay, ang dvija na nananahan sa Vedānta—yaong tunay na nakauunawa sa wakas ng Veda—ay tumitingin sa buhay na ito bilang madaling maglaho; naninirahan siya sa bundok na iyon, sumasamba sa mga diyos, yumuyuko sa mga muni, at saka, sa pag-aayunong isinagawa ayon sa tuntunin, isinusuko ang hininga ng buhay. Sa pagkamit ng siddhi, nararating niya ang walang-hanggang Brahmaloka.
अजड्रिय उवाच
Educational Q&A
Life is impermanent; therefore, a Vedānta-knowing dvija should live with disciplined renunciation, honoring gods and sages, and—when the time is ripe—relinquish the body through a duly regulated fast, culminating in attainment of Brahmaloka.
Ajadri describes an ascetic ideal: a learned twice-born lives on a mountain, performs worship and reverence, and then undertakes a rule-governed fast (anāśana) to give up the vital breaths, thereby achieving siddhi and reaching the eternal Brahmaloka.