Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
मया गोकर्णमासाद्य तपस्तप्त्वा शतं समा: | अयोनिजानां दान्तानां धर्मज्ञानां सुवर्चसाम्
mayā gokarṇam āsādya tapas taptvā śataṃ samāḥ | ayonijānāṃ dāntānāṃ dharmajñānāṃ suvarcasām ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Nang marating ko ang Gokarṇa, nagsagawa ako ng matinding tapas sa loob ng sandaang taon. Bunga nito, nagkaroon ako ng sandaang anak na lalaki—hindi isinilang sa sinapupunan, may pagpipigil-sa-sarili, nakaaalam ng dharma, at maningning—patunay ng gantimpala ng matagal na pag-aayuno at ng banal na biyayang nakatuon sa matuwid na layon.”
वैशम्पायन उवाच
Long, disciplined tapas undertaken at a sacred place, when aligned with dharma and self-restraint, is portrayed as generating powerful and auspicious results—here symbolized by radiant, dharma-knowing offspring.
Vaiśampāyana recounts that he went to the tīrtha of Gokarṇa and performed austerities for one hundred years, after which he obtained (or was blessed with) a hundred extraordinary sons characterized as ayonija, self-controlled, and knowledgeable in dharma.